အေတြးအေခၚပညာ၏ ျပႆနာမ်ား(ဘာသာျပန္) အပိုင္း(၃) (ဘာထရန္ရပ္ဆဲလ္)


အေတြးအေခၚပညာ၏ ျပႆနာမ်ား(ဘာသာျပန္)

(ဘာထရန္ရပ္ဆဲလ္)

အခန္း(၂) ျဒပ္ဝတၳဳ၏တည္ရွိမႈ

 

အခုအခန္းမွာက်ေနာ္တို႕ေတြျဒပ္ဝတၳဳဆိုတဲ့အရာဘယ္လိုနားလည္မႈမ်ိဳးနဲ႕မဆိုရွိမရွိျပန္ေမးၾကရပါမယ္။(စားပြဲကို) က်ေနာ္မၾကည့္ပဲေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္မွသူ႔ပင္ကိုသဘာ၀အရကိုတည္ရွိတဲ့စားပြဲဆိုတာရွိရဲ႕လား… ဒါမွမဟုတ္(က်ေနာ္ျမင္ေနရတဲ့စားပြဲဟာ) အေတာ္ၾကာေညာင္းလွတဲ့အိပ္မက္ရွည္ႀကီးတခုထဲမွာေတြ႔ေနရတဲ့စားပြဲပဲလား၊က်ေနာ္စိတ္ကူးယဥ္လိုက္တဲ့အိပ္မက္စားပြဲတလံုးလား…။ဒီေမးခြန္းဟာေတာ္ေတာ္ၾကီးကိုအေရးၾကီးပါတယ္။အရာဝတၳဳေတြဟာက်ေနာ္တို႔အေတြ႔အႀကဳံနဲ႔ကင္းၿပီးသီးျခားရပ္တည္ႏိုင္ျခင္းရွိမရွိေသခ်ာမသိႏိုင္ရင္က်ေနာ္တို႕နဲ႕သီးျခားကင္းကြာျပီးျဖစ္တည္ေနၾကတဲ့တျခားလူေတြရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ျဖစ္တည္မႈကိုလည္းမေသခ်ာႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။အဲ့ဒါဆိုရင္အဲဒီ့လူေတြရဲ႕စိတ္ေတြတည္ရွိမႈကလည္းပိုလို႕ေတာင္မေသခ်ာေတာ့ပါဘူး။ဘာလို႕ဆိုေတာ့က်ေနာ္တို႕ဟာသူတို႕ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္တည္ရွိမႈကိုအမွီျပဳသံုးသပ္ျပီးသူတို႕ရဲ႕စိတ္ရွိတယ္လို႕မွမေတြးဘူးဆိုရင္က်ေနာ္တို႕အတြက္သူတို႕မွာစိတ္ဆိုတာရွိပါတယ္လို႕ယံုၾကည္စရာအေၾကာင္းမရွိေတာ့လို႕ပါပဲ။အခုလိုက်ေနာ္တို႕ဟာအရာဝတၳဳေတြရဲ႕က်ေနာ္တို႕နဲ႕သီးျခားကင္းကြာျပီးျဖစ္တည္ေနမႈေတြကိုမေသခ်ာဘူးဆိုရင္က်ေနာ္တို႕ဟာကႏၲာရတခုမွာအထီးက်န္ခ်ထားခံရကုန္ပါလိမ့္မယ္။အဲဒီ့ကႏၲာရမွာျပင္ပကမၻာတခုလံုးဟာအိပ္မက္တခုပဲျဖစ္ေနျပီးေတာ့က်ေနာ္တို႕ပဲအဲ့ဒီမွာထီးထီးၾကီးရွိေနသလိုျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ဒါဟာစိတ္မသက္သာစရာေကာင္းတဲ့ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ၾကီးျဖစ္ေနပါတယ္။ဒါေပမယ့္ဒီျဖစ္ႏိုင္ေခ်ကလံုးလံုးၾကီးမွားေနပါတယ္ဆိုၿပီးတိတိက်က်သက္ေသမျပႏိုင္ရင္ေတာင္မွဒါၾကီးကိုမွန္ပါတယ္လို႕ယုံၾကည္စရာအေၾကာင္းတစက္မွမရွိဘူး။ဘာလို႕အဲ့လိုျဖစ္ေနရတာလဲဆိုတာကိုက်ေနာ္တို႕ဒီအခန္းမွာဆက္ၾကည့္ၾကရပါမယ္။

 

က်ေနာ္တို႕ဟာသံသယျဖစ္စရာေကာင္းတဲ့ျဒပ္ဝတၳဳေတြအေၾကာင္းမစတင္ခင္အနည္းနဲ႕အမ်ားပံုေသတြက္လို႕ရမယ့္အခ်က္တခ်ိဳ႕ကေနစဖို႕အဲဒီ့အခ်က္ေတြကိုရွာၾကည့္ၾကရေအာင္…။က်ေနာ္တို႕ဟာစားပြဲရဲ႕ရုပ္ဝတၳဳပိုင္းဆိုင္ရာျဖစ္တည္မႈကိုသံသယရွိေနတယ္ဆိုေပမယ့္လည္းက်ေနာ္တို႕ဟာစားပြဲရွိပါတယ္လို႕ေတြးထင္ေစတဲ့အာရံုခံစားမႈဆိုင္ရာအခ်က္အလက္ေတြကိုေတာ့သံသယမရွိၾကပါဘူး။ဆိုလိုတာကက်ေနာ္တို႕ဟာစားပြဲကိုၾကည့္ေနဆဲကာလမွာျမင္ရတဲ့အေရာင္နဲ႕ပံုသ႑န္ကိုသံသယမရွိၾကသလို၊က်ေနာ္တို႕စားပြဲကိုထိေတြ႕ဖိႏွိပ္လိုက္တဲ့အခါမွာခံစားရတဲ့မာေၾကာတဲ့ခံစားမႈကိုသံသယမရွိၾကပါဘူး။အခုလိုစိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာခံစားမႈေတြလိုျဖစ္ေနတဲ့အခ်က္ေတြကိုက်ေနာ္တို႕ေမးခြန္းထုတ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။တကယ္တမ္းေျပာရရင္တျခားဘယ္လိုအေၾကာင္းအရာေတြကပဲျဖစ္ျဖစ္သံသယျဖစ္စရာေကာင္းေနပေစအနည္းဆံုးက်ေနာ္တို႕ရဲ႕လက္ငင္းအာရံုခံစားမႈအေတြ႕အၾကံဳကရတဲ့အခ်က္အလက္ေတြကေတာ့လံုးဝေသခ်ာေနသလိုျဖစ္ေနပါေသးတယ္။

 

ေခတ္သစ္အေတြးအေခၚပညာကိုဦးေဆာင္စတင္ခဲ့သူျဖစ္တဲ့ေဒးကား(၁၅၉၆-၁၆၅၀)ဟာအခုေခတ္မွာပါအက်ိဳးရွိရွိဆက္ျပီးအသံုးခ်ႏိုင္ေလာက္မယ့္စနစ္တက်သံသယထားေတြးေခၚပံုတမ်ိဳးကိုလမ္းေဖာက္ခဲ့ပါတယ္။သူကသူရွင္းရွင္းလင္းလင္းနဲ႕ထင္းထင္းၾကီးဟုတ္ေၾကာင္းမွန္ရာမသိျမင္ႏိုင္တဲ့အရာမွန္သမွ်ကိုမယံုဘူးလို႕သံႏၷိ႒ာန္ခ်ထားခဲ့ပါတယ္။သူကိုယ့္ဟာကိုယ္သံသယထားၾကည့္လို႕ရတဲဲ့ဟာမွန္သမွ်ကိုသံသယထားလို႕ရစရာအေၾကာင္းရွာမေတြ႕တဲ့အထိသံသယထားၾကည့္ဖို႕ေဒးကားကဆံုးျဖတ္ထားခဲ့ပါတယ္။ဒီလိုေတြးပံုမ်ိဳးကေနသူ႕အတြက္တျဖည္းျဖည္းသိသာထင္ရွားလာခဲ့တဲ့အခ်က္ကေတာ့သူ႕အတြက္အေသအခ်ာစိတ္ခ်ႏိုင္တဲ့တည္ရွိမႈဟာသူ႕ရဲ႕တည္ရွိမႈသာျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ပါပဲ။သူကသူ႕ရဲ႕အာရံုခံစားမႈေတြမွာအဆံုးအစမရွိေပၚလာေနတဲ့အိပ္မက္ထဲကပံုရိပ္ေယာင္ေျပးေတြလိုအစစ္အမွန္မဟုတ္တဲ့အရာေတြကိုလာေပၚေအာင္လုပ္ေနတဲ့လွည့္စားတတ္တဲ့မေကာင္းဆိုးဝါးတေကာင္ရွိေနတယ္လို႕စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။ဒီလိုမေကာင္းဆိုးဝါးတေကာင္ရွိေနဖို႕ဆိုတာမ်ိဳးဟာအေတာ္ကိုျဖစ္ႏိုင္ေခ်နည္းတယ္ဆိုေပမယ့္လည္းျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိေနေသးတဲ့အတြက္အာရံုခံစားမႈေတြကေနရတဲ့အခ်က္အလက္အေတြအေပၚမွာသံသယထားဖို႕ဆိုတာကလည္းျဖစ္ႏိုင္သြားပါတယ္။

 

ဒါေပမယ့္ဒီေနရာမွာေဒးကားဆိုတဲ့လူတေယာက္ရွိေနတာကိုသံသယထားၾကည့္ဖို႔ကေတာ့ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏိုင္ဘူး။အေၾကာင္းကေတာ့သူသာမရွိရင္လွည့္စားတတ္တဲ့မေကာင္းဆိုးဝါးအတြက္လွည့္စားစရာအရာလည္းရွိမွာမဟုတ္ေတာ့လို႕ပါပဲ။သူဟာသံသယရွိေနတယ္ဆိုကတည္းကသူရွိေနလို႕ပါပဲ။ဆိုလိုတာကသူ႕မွာဘယ္လိုအာရံုခံစားမႈတခုခုမဆိုရွိေနတယ္ဆိုရင္သူ႕ရဲ႕တည္ရွိမႈဟာရွိကိုရွိေနရမယ္ဆိုတာပါ။ဒါ့ေၾကာင့္သူ႕ရဲ႕တည္ရွိမႈဟာသူ႕အတြက္လံုးဝေသခ်ာသြားတဲ့အခ်က္တခုျဖစ္သြားပါတယ္။ “ငါေတြးထင္တယ္၊ဒါ့ေၾကာင့္ငါရွိေနတယ္” လို႕ေဒးကားကဆိုခဲ့ပါတယ္။ဒီလိုဆိုျပီးတဲ့အခါမွေတာ့ေဒးကားဟာသူအခုလိုရရွိလိုက္တဲ့အေျခခံေသခ်ာမႈကိုအမွီျပဳျပီးသူ႕ရဲ႕သံသယထားတဲ့စဥ္းစားပံုေၾကာင့္ဖရိုဖရဲျဖစ္က်န္ခဲ့တဲ့ျပင္ပကမၻာနဲ႕ဆိုင္တဲ့အသိကိုျပန္လည္တည္ေဆာက္ဖို႕ၾကိဳးစားပါတယ္။ေဒးကားဟာ (အဆံုးစြန္)သံသယထားတဲ့နည္းနာကိုေရွ႕ေဆာင္ျပီးတကိုယ္ရည္ပုဂၢလနဲ႕တိုက္ရိုက္ဆက္စပ္ေနတဲ့အရာေတြကသာအေသခ်ာဆံုးဆိုတာကိုျပျပီးအေတြးအေခၚပညာကိုအမ်ားၾကီးေက်းဇူးျပဳခဲ့ပါတယ္။အခုလိုျပဆိုခဲ့တဲ့နည္းနာနဲ႕အခ်က္ေတြေၾကာင့္ပဲသူ႕ရဲ႕အေတြးအေခၚေတြဟာအေတြးအေခၚပညာလိုက္စားသူေက်ာင္းသားအားလံုးအတြက္အသံုးတည့္ေနေသးတာပဲျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ေဒးကားရဲ႕အဆိုျဖစ္တဲ့ “ငါေတြးထင္တယ္၊ဒါ့ေၾကာင့္ငါရွိေနတယ္” ဆိုတဲ့အဆိုကိုေတာ့သတိထားျပီးသံုးရပါမယ္။ဒီအဆိုကိုအခိုက္အတန္႕တခုထက္ပိုျပီးထပ္ခါထပ္ခါေျပာမယ္ဆိုရင္သူ႕ရဲ႕ေသခ်ာမႈဟာအကန္႕အသတ္ရွိလာပါတယ္။မေန႕တေန႕ကက်ေနာ္နဲ႕ဒီေန႕ရွိေနတဲ့က်ေနာ္တို႕ဟာလူတေယာက္တည္းအတူတူပါပဲလို႕ေသခ်ာတြက္ဆၾကည့္လုိ႕ရပံုရသလိုျဖစ္ျပီးဒါဟာေသခ်ာပါတယ္ဆိုတာလည္းယူဆပံုတခုခုအရကံေသကံမေျပာလို႕ရပါတယ္။ဒါေပမယ့္လည္းတကယ့္ကိုယ့္ရဲ႕တည္ရွိမႈေသခ်ာေအာင္ပံုေဖာ္ၾကည့္တဲ့ေနရာမွာလည္းတကယ့္စားပြဲရဲ႕တည္ရွိမႈကိုေသခ်ာေျပာလို႕ရဖို႕ခက္သလိုမ်ိဳးပဲခက္ေနပါတယ္။(ဆိုလိုတာက) တကယ့္ကိုယ့္ရဲ႕တည္ရွိမႈဟာအေတြ႕အၾကံဳတခုခုအရလံုးဝေသခ်ာသိသာေပၚလြင္ေနမႈမ်ိဳးကင္းမဲ့ေနသလိုျဖစ္ေနပါတယ္။က်ေနာ္စားပြဲကိုၾကည့္ျပီးစားပြဲရဲ႕အေရာင္အညိဳေရာင္သန္းမႈကိုျမင္တယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာခ်က္ခ်င္းေသခ်ာလိုက္တဲ့အခ်က္ဟာငါအညိဳေရာင္ကိုျမင္ေနရတယ္ဆိုတာမဟုတ္ပဲ၊အညိဳေရာင္ဟာျမင္ျခင္းခံလိုက္ရတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။(ျမင္ျခင္းျဖစ္စဥ္မွာျမင္ျခင္းဟာငါဆိုတဲ့ကိုယ့္ရဲ႕တည္ရွိမႈကိုတိုက္ရိုက္အမွီမျပဳပဲအေရာင္နဲ႕အလင္းျပန္မႈ၊မ်က္လံုး၏အလင္းႏွင့္အေရာင္တို႕ကိုလက္ခံႏိုင္စြမ္းအေပၚတြင္တိုက္ရိုက္အမွီျပဳျခင္းကိုရပ္ဆဲလ္ကေျပာလိုျခင္းျဖစ္ဟန္တူပါသည္။။ဘာသာျပန္သူ) အခုျဖစ္စဥ္မွာဆိုရင္တစံုတခု (ဒါမွမဟုတ္တစံုတေယာက္) ဟာအညိဳေရာင္ကိုျမင္လိုက္ျခင္းဆိုတဲ့ျဖစ္စဥ္တခုရွိေနတယ္ဆိုတာျငင္းစရာမရွိပါဘူး။ဒါေပမယ့္ဒီျဖစ္စဥ္မွာပါေနတဲ့အညိဳေရာင္ကိုျမင္လိုက္ပါတယ္ဆိုတဲ့တစံုတခု(တစံုတေယာက္)ဟာတည္ျမဲေနတယ္လို႕အေတာ္အတန္ေျပာႏိုင္တဲ့က်ေနာ္တို႕ “ငါ” လို႕ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေခၚေနတဲ့တည္ရွိမႈနဲ႕တထပ္တည္းအလိုလိုက်မေနပါဘူး(ဆိုတာကိုျမင္ဖို႕လိုပါလိမ့္မယ္)။ဒီျဖစ္စဥ္မွာခ်က္ခ်င္းသိသာတဲ့ေသခ်ာမႈကိုရွာျပီးဒါကိုပဲထပ္ၾကပ္မကြာသာလိုက္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္အညိဳေရာင္ကိုျမင္လိုက္ပါတယ္ဆိုတဲ့တစံုတရာဟာအခိုက္အတန္႕တခုေလာက္သာတည္ရွိလိုက္တဲ့အရာျဖစ္ျပီး (က်ေနာ္တို႕ “ငါ” လို႕ေခၚေနတဲ့အရာက) ေနာက္ထပ္အခိုက္အတန္႕တခုမွာေတြ႕ၾကံဳရတဲ့အာရံုခံစားမႈတခုခု(အေတြ႕၊အျမင္၊အၾကားစသည္)ရလိုက္တဲ့တစံုတရာ(တစံုတေယာက္)နဲ႕တထပ္တည္းမျဖစ္ေတာ့တာျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္က်ေနာ္တို႕ရဲ႕အခိုက္အတန္႕တခုမွာေပၚလိုက္တဲ့အေတြးနဲ႕ခံစားမႈေတြဟာအၾကမ္းစားဆန္ျပီးသေဘာမွ်သာရွိတဲ့ေသခ်ာမႈရွိတယ္လို႕ေျပာရမွာျဖစ္ပါတယ္။ဒီလိုေျပာႏိုင္မႈဟာသာမန္သိျမင္နားလည္လိုက္မႈေတြမွာမွန္ကန္သလိုအိပ္မက္ေတြနဲ႕ထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္မႈေတြနဲ႕ပတ္သက္လာရင္လည္းမွန္ကန္ေနပါတယ္။က်ေနာ္တို႕အိပ္မက္မက္တယ္၊ဒါမွမဟုတ္သရဲတေစၦတေကာင္ကိုျမင္တယ္ဆိုရင္က်ေနာ္တို႕ရလိုက္တာေသခ်ာတယ္လို႕ကုိယ့္ကုိယ္ကိုယ္ထင္ၾကတဲ့အာရံုခံစားမႈတခုခုကိုရကိုရၾကပါတယ္။ဒါေပမယ့္ဒီလိုအာရံုခံစားရမႈေတြဟာ (အိပ္မက္သို႕မဟုတ္သရဲတေစၦျမင္ျခင္းကေနရွိတယ္လို႕ထင္ရတဲ့) တကယ့္ျဒပ္ရွိအရာဝတၳဳေတြအရေပၚလာရတာမဟုတ္ပါဘူးဆိုတာကိုတခုမကတဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြအရကိုရွင္းေနပါတယ္။ဒါ့ေၾကာင့္က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ပုဂၢလိကအေတြ႕အၾကံဳကရတဲ့အသိရဲ႕ေသခ်ာမႈဟာအခုလိုခၽြင္းခ်က္အေျခအေနေတြလိုျဖစ္ေနတဲ့(အိပ္မက္နဲ႕သရဲတေစၦျမင္ရျခင္း)ေတြမွာေတာင္မွတကယ့္ျဒပ္ရွိအရာဝတၳဳေတြမရွိပဲလက္ငင္းအသိေသခ်ာမႈကိုခံစားႏိုင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ပုဂၢလအသိရဲ႕ေသခ်ာမႈဟာျဒပ္ရွိအရာေတြရွိမႈသာလွ်င္ေပၚႏိုင္တယ္လို႕ကန္႕သတ္ထားတဲ့အေျခအေနမ်ိဳးေတာင္ရွိမေနတာကိုေတြ႕ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ဒါ့ေၾကာင့္ဒီလိုအသိေတြကိုသံုးျပီးက်ေနာ္တို႕ရဲ႕အသိပညာရွာမွီးမႈမွာအခုေနရာကစျပီးထည့္တြက္ဖို႕သင့္တဲ့ခိုင္မာတဲ့အသိအေျခခံေတြကိုရျပီလို႕ေျပာႏိုင္ပါျပီ။

Advertisements

Leaving a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s